หลังเลนส์มัวๆ ของคนหัวเหม่ง

สวัสดีครับทุกท่าน นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมย่างกรายเข้ามาเขียน Entry ด้วยตัวเอง หลังจากอ่านของชาวบ้านเขามาได้ร่วมๆ 2 ปี ผมหวังว่า Blog ของผมจะได้ถ่ายทอดเรื่องธรรมดาในชีวตประจำวันในมุมมองของผมให้ทุกท่านอ่านกันเล่นๆนะครับ หวังว่าคุณจะยิ้มสักทีสองทีแล้วค่อยปิดหน้าต่างนี้นะครับ

 

สิบโมงนิดๆ วันเสาร์ ณ งามวงศ์วาน....                                                        

ตามปกติของวัยรุ่นไทยสมัยนี้นั้น ทุกเช้าเสาร์อาทิตย์แทนที่จะแหกขี้ตาตื่นมาดูการ์ตูนช่องเก้าให้สบายอุรา แต่กลับต้องออกไปผจญโลกกว้างในวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ว่าจะเป็นพญาไท สยาม อนุสาวรีย์ งามวงศ์วาน ศรีสัชนาลัย สุไหงโกลก( อะไรวะ?) เพื่อไปนั่งดูทีวี ซึ่งแทนที่จะเป็นโดราเอมอน แต่เป็นติวเตอร์หน้าใส ที่มาดิ้นๆอยู่ในจอ แถมต้องแหงนหน้าให้เมื่อยคออีกต่างหาก แง่งๆ

แน่นอนละครับ วันนี้ก็คงจะมาบ่นๆเรื่องกวดวิชานั่นแหละ สิ่งที่มาพรากโดราเอ-มอนไปจากผม! สิ่งที่พรากเพื่อนสีฟ้าของผมไปคือติวเตอร์ชายไม่จริง หญิงไม่แท้ ที่โดดๆดิ้นๆในทีวีที่ติดแหงนอยู่บนเพดานนน

โดราเอมอนของผมกลายเป็นพี่ๆที่เรียกตัวเองว่าติวเตอร์ ยอมรับว่าเขาให้ความรู้ผมดีเลยนะ แต่ขอบอกว่ามันเป็นการพรากมิตรภาพของผมกับโดราเอมอน เพื่อนผู้แสนน่ารัก

แทนที่จะนอนบนเตียงก็ผ้าห่ม ในแอร์เย็นๆ ต้องมานั่งรถตู้เล็กๆ แออัดกับอาม่าที่มาจ่ายตลาด  แทนที่จะหมุนรีโมทไปช่อง 9 ต้องไปเดินหาที่นั่งข้างๆใครที่ไหนก็ไม่รู้ และแทนที่จะทัศนาแมวจอมซน กับต้องมาแหงนคอดูกระเทยดิ้นอยู่ในจอ แง่งงงง

สุดท้ายผมก็ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมวัยรุ่นไทย เฮ้อ...

 

" โดราเอมอน... โดราเอมอน... "  

" หืม? "

" ชั้นคิดถึงนายนะ โดราเอมอน "

" นายดูช่อง 9 ตอนเช้าก็ได้นี่นา ชั้นก็อยู่ประจำอยู่แล้ว"

" แต่ไอ้ทีวีบ้านั่นมันกลายเป็นกระเทยที่ไหนมาดิ้นๆก็ไม่รู้อ่ะ โดราเอมอน "

" ทำไมล่ะ ทำไมถึงมีกระเทยมาแทนที่ชั้น "

" ชั้นอยากดูนายนะโดราเอมอน ชั้นคิดถึงนาย "

" แล้วทำไมล่ะ?? "

" เพราะชั้นเป็น วัยรุ่นไทย "   

" ... "                 

 

 

" โดราเอมอนชั้นคิดถึงนายนะ  "           

 

ราตรีสวัดิ์ครับ

'โอยาสุมินาไซ'  

 

                                                                

edit @ 19 Aug 2008 23:20:46 by นายแว่นเบี้ยว

edit @ 20 Aug 2008 20:52:36 by นายแว่นเบี้ยว